Hoe de Generatie-MIX ons land gaat FIXen

Het Nieuwe Nederland – met allerlei kleuren, geuren, irritaties en overtuigingen samen op een kluitje achter de dijken – houdt de Nederlanders flink bezig.

Veel Nederlanders voelen zich niet meer thuis in een een land dat ze delen met mensen die hun wortels in andere delen van de wereld hebben liggen.

Andere Nederlanders voelen zich juist nog niet thuis in een land dat in veel opzichten niet helemaal klaar lijkt voor de acceptatie van hun geloof, afkomst of overtuiging.

Weer een ander deel van de Nederlanders omhelst alle verschillen juist en gelooft nog altijd in de utopie van ‘een multicultisamenleving zonder problemen’. Vaak zonder oog te hebben voor waar samenleven botst, schuurt of pijn doet.

Zo voeren we – inmiddels al bijna 10 jaar lang – op hoge toon discussies over hoe ons land er uit moet zien. Rechts verwijt links dat ze blind is voor de problemen en dat ze heult met ´de vijand´. Links verwijt rechts dat ze de zaken versimpelt en het fatsoen verliest.

En zo komen we eigenlijk geen steek verder.

Het is dus hoog tijd om een andere toon aan te slaan. Om andere woorden te vinden, een andere droom te gaan dromen. Een verhaal te vinden dat niet de elite tegenover de gewone man plaatst of hardrechts tegen softlinks uitspeelt, maar juist verbindt en inspireert.

Een verhaal dat vertrouwen wekt voor een toekomst waarin de storm van vandaag de lucht zal hebben schoongeblazen voor morgen. Een toekomst waarin we terug zullen kijken op de ´valse start´ van de 21e eeuw waarin we door angst en wantrouwen dreigden te ontsporen, maar toch weer de weg vooruit hebben gevonden.

Want: dit land is niet kapot te krijgen door onbegrip, angst, wantrouwen en uitsluiting. We kunnen en zúllen beter laten zien aan een wereld die nog altijd veel verwacht van ons landje. Een land waar vrede, vrijheid, tolerantie en rechtvaardigheid ooit net zo uitbundig bloeiden als de bloemen op de Keukenhof, de fruitbomen in de Betuwe en de tomaten in onze kassen.

Een kleine droom

Wat als we elkaar nu eens weten te vinden in één kleine droom: dat we allemaal – Achmed en Cécile, Elroy en Anton – in Nederland thuis zijn, thuis komen en – als dat nodig is – elkaar een thuis bieden. Thuis temidden van anderen, die je soms voor geen meter begrijpt. Thuis in een huis waarvan de kamers door iedereen weer anders wordt ingericht. Thuis tussen mensen die je soms wel achter het behang zou willen plakken. Thuis als een springplank om – in de beste Nederlandse traditie – de wereld in te duiken om te handelen, te ondernemen, te sporten of te helpen.

Allemaal anders én allemaal thuis.

You + I = You-nity is de campagne waarmee de Generatie Mix van zich laat horen.

Wij zijn een generatie die opgroeit in een ge-mix-te samenleving. Een generatie die trots is op Nederland, zonder het voor één bepaalde groep, kleur of godsdienst te willen claimen. Wij zijn nu eenmaal een bont en ingewikkeld allegaartje dat nu eens alledaags en dan weer exotisch lijkt te zijn. Waar boeren gewoon een vrouw zoeken, waar Rayman steevast te laat is en waar Jan Smit er met de harten vandoor gaat. Waar Afellay hetzelfde applaus krijgt als Sneijder.

Wij – en onze kinderen in hun steeds gemengdere schoolklassen – zien yogaklasjes, de Matthaüs Passion, sinterklaas en het suikerfeest dan ook niet als symbolen van een éénvormige identiteit, maar gewoon als enkele van de vele gezichten die Nederland rijk is.

We zijn met elkaar op een avontuurlijke weg beland, waarbij we elke dag een stukje beter leren dat je niet alleen een ´ik´ bent, maar óók ´de ander´.

‘Ik’ ben je slechts voor één persoon – jezelf – terwijl je ‘de ander’ bent voor de rest van de wereld. Best ingewikkeld, eigenlijk…

We merken daarom dat begrip tijd kost, dat samenleven om een inspanning vraagt en integratie om geduld. Als we kijken naar het verleden, halen we opgelucht adem: veel van onze opa´s en oma´s konden nog niet eens met elkaar spelen omdat de één protestant en de ander katholiek was. Juist dat verleden geeft ons hoop: als zij beter konden dan ze deden, dan moet ons hetzelfde lukken.

Met elkaar werken we zo – van hobbel naar hobbel – aan de dag waarvan we dromen. De dag waarop de vraag niet langer is: ‘hoe komen we van hun af?’ maar ‘hoe kunnen we met elkaar verder?’

Soms staan we met de ruggen naar elkaar, zelker als het gaat om hoe wij onze individuele levens leiden. De één in het theehuis, de ander op het hockeyveld. De één dromend van een vakantie op een cruiseschip, de ander de centjes op zij leggend voor een bedevaart naar Lourdes, India of Mekka.

Maar: zo verschillend als we zijn, als het er op aankomt staan we zij aan zij tegen de krachten die ons uit eendrijven, tegen gevoelens van haat, angst en tegenstelling die ons soms zomaar dreigen te overmeesteren. Of dat nu de Imam is die homo´s van de flat wil kieperen of de politicus die ontspoorde jongeren door de knieschijven wil schieten. Of dat nu de bange, boze burgers zijn die een taks of verbod op een hoofddeksel eisen of een angstig Openbaar Ministerie dat een politicus voor zijn uitspraken voor de rechter wil slepen…

Zoals de radio in de WO-2 een baken van hoop was voor een bezet Nederland en de TV hét medium was voor een generatie van mensen die ‘voor zichzelf’ wilde denken en leven, zo is internet het medium voor een generatie op zoek naar verbindingen in een verbrokkelde wereld. Als wij, als de netwerkgeneratie, kortom één ding van al dat internetten hopen te leren , dan is het wel dit:

WHO SHARES WINS!